Τερίνα Μαλιώτη

Η Τερίνα Μαλιώτη γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε γαλλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και κατόπιν ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Εξειδικεύτηκε στην κλινική ψυχολογία εκπονώντας διδακτορική διατριβή με θέμα την επίδραση της οικογένειας στην ψυχοπαθολογία του ατόμου. Έχει γράψει: “Θυμός”, μυθιστόρημα, (υπό έκδοση), “Άρφι και Μάο: πρώτη μέρα στο καινούργιο σχολείο”, παιδικό βιβλίο, (υπό έκδοση), “Η αγκαλιά της μοναξιάς”, μυθιστόρημα, (εκδόσεις Κέδρος, 2011), “Ο βυθός των ψυχών”, μυθιστόρημα, (εκδόσεις Πατάκης, 2002), “Εκείνο που λείπει”, μυθιστόρημα, (εκδόσεις Λιβάνη, 1998) (ανέκδοτο).

Λίγα λόγια για μένα. Αληθινά για μένα…

Γεννήθηκα στην Αθήνα, μα η καρδιά μου χτυπάει και στη Μεσσηνία, τον τόπο καταγωγής μου. Τα τελευταία χρόνια, βέβαια, απέκτησα ισχυρούς δεσμούς και με έναν άλλο τόπο, την Κύπρο, λόγω του συντρόφου της ζωής μου, αλλά πλέον και λόγω των θησαυρών της ζωής μου, του Ιάσονά μου και της Ιόλης μου.

Σπούδασα γαλλική φιλολογία. Κατά τύχη. Κι ύστερα έφυγα σκαστή για την Αγγλία για να σπουδάσω ψυχολογία. Το όνειρό μου. Η αρχική μου επιθυμία ήταν να κάνω τον κόσμο πιο ευτυχισμένο. Στην πορεία διαπίστωσα πως δεν ήξερα ούτε πώς να κάνω τον εαυτό μου ευτυχισμένο. Πλέον δεν κυνηγάω χίμαιρες. Το να ανακουφίσεις έστω και για στιγμές τον ανθρώπινο πόνο, αυτό σημαίνει να προσφέρεις ευτυχία. Αλλά γι’ αυτό δεν χρειάζεται να είσαι ψυχολόγος. Αρκεί να είσαι άνθρωπος. 

Όσο για το γράψιμο… Γράφω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Κι αν όλη μου τη ζωή την άλλαζα, το γράψιμο θα παρέμενε ο πυρήνας της. Είναι το καταφύγιό μου κι η σωτηρία μου, το ξόδεμά μου κι η προστασία μου. Είναι ο δρόμος μου προς τους άλλους. Μα κι ο δρόμος μου προς εμένα. Είναι ίσως το μοναδικό μέσο που διαθέτω για να είμαι αληθινά εγώ. 

Η αγκαλιά της Μοναξιάς
Ένα παγερό πρωινό του Απρίλη δραπετεύει από τη ζωή της στη Γενεύη. Μια ζωή στην οποία δεν ταίριαξε ποτέ. Δραπετεύει δίχως να αφήσει ίχνη πίσω της. Μαζί με το παιδί της. Επιστρέφει στον τόπο όπου μεγάλωσε. Στο νησί της. Δεκαεννιά χρόνια μετά το βράδυ εκείνο, στο κότερο, στα ανοιχτά του Πρωταρά, το βράδυ που χάθηκε στη θάλασσα η αδερφή της, ο μοναδικός δικός της άνθρωπος. Ο χαμός αυτός μαζί με τις φήμες πως δεν ήταν ατύχημα στοιχειώνουν τούτη την επιστροφή...

«Εκείνο το καλοκαίρι ξεκίνησε σαν παρατεταμένες διακοπές. Κοντά στην αδερφή μου, με την οποία δεν είχαμε ζήσει μαζί για χρόνια. Η αρχή του με βρήκε ένα τρομαγμένο παιδί, κρυμμένο κάτω από φόβους κι ανασφάλειες. Το τέλος του μου έφερε τη γνώση του παρελθόντος, της δικής μου αλήθειας, μου χάρισε ένα χαμένο εαυτό και μια ταυτότητα που αναζητούσα σε ολόκληρη τη ζωή μου. Μα το τίμημα που πλήρωσα ήταν πολύ ακριβό…» (Σμαράγδα)

Ο Βυθός των ψυχών