Διαβάζω - στον κυπριακό Τύπο - για ένα εξάχρονο παιδί το οποίο κακοποιούσε σεξουαλικά ο πατριός του και το οποίο τον κατήγγειλε όταν έφτασε στο Γυμνάσιο, με αφορμή περιστατικά bullying που δεχόταν από τους συμμαθητές του. Το δικαστήριο, λέει το άρθρο, στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και δεν δέχτηκε την έφεση που έκανε ο καταδικασμένος σε οκτώ χρόνια φυλάκισης, υποστηρίζοντας πως η ποινή δεν είναι υπερβολική, παρότι ο ίδιος τη θεώρησε άδικη. Και αναρωτιέμαι: θα μπορούσε, δηλαδή, να τη θεωρήσει δίκαιη; Υπάρχει κάποιος παιδεραστής που παραδέχεται ότι αυτό που κάνει είναι αισχρό, απάνθρωπο και κτηνώδες, για να μην πω φονικό, και ότι του αξίζει η εσχάτη των ποινών; Φυσικά θα αρνηθεί τις κατηγορίες και θα επικαλεστεί οποιοδήποτε επιχείρημα προκειμένου να συνεχίσει ανενόχλητος τη δράση του. Το δικαστήριο όμως; Στάθηκε πράγματι στο ύψος των περιστάσεων; Ποιων περιστάσεων; Είναι η ποινή των οκτώ χρόνων για σεξουαλική κακοποίηση παιδιού – παιδιού! – αρκετή τιμωρία;

Εξετάστηκε, συνεχίζει το άρθρο, η μικρή λεπτομερώς προκειμένου να διαπιστωθεί οποιοδήποτε ρήγμα στην καταγγελία της για να εξαχθεί το συμπέρασμα της αξιοπιστίας ή μη της καταγγελίας! Γνωρίζει το δικαστήριο και όποιος άλλος αναμίχθηκε – για να μην θίξω εδώ επαγγέλματα – δέχεται μία τέτοια καταγγελία από παιδί Γυμνασίου πόσο κουράγιο χρειάζεται για να ειπωθούν αυτά τα πράγματα; Πόση δύναμη για να ξεπεραστούν τα αισθήματα της ανημποριάς, της υποτίμησης, της παραβίασης, της ντροπής, της απόγνωσης, του τρόμου, της μοναξιάς, ώστε να καταφέρει το θύμα ή μάλλον η επιζώσα της κακοποίησης να αρθρώσει με λέξεις και παρουσία τρίτων το βιασμό του σώματος και της ψυχής; Δύσκολο να το συλλάβει κανείς; Ε, τουλάχιστον ας κάνει μία προσπάθεια, προτού σπεύσει να μιλήσει για «ρήγματα» και για «αξιοπιστία».

Και τέλος, διαβάζω ότι ελήφθη, λέει, υπόψιν το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου. Ήτοι η τιμιότητα του «ανθρώπου» συγκινεί. Δηλαδή, τι; Δεν είχε ο κατηγορούμενος ληστέψει τράπεζα προηγουμένως; Και αν είχε; Θα ήταν περισσότερο παιδεραστής ενώ τώρα είναι λιγότερο; Μετά αναρωτιόμαστε γιατί δυσκολεύονται οι επιζώντες κακοποίησης – και εδώ ισχύει το ίδιο και για τους ενήλικους επιζώντες – να ανοιχτούν και να καταγγείλουν τα τραύματά τους. Όταν ψάχνουμε για ρήγματα στις καταθέσεις τους ενώ την ίδια στιγμή λαμβάνουμε υπόψιν το «καθαρό» παρελθόν του θύτη, θα πρέπει να αναρωτηθούμε τι στήριξη και βοήθεια τους παρέχουμε για να μιλήσουν.

Ο παιδεραστής καταστρέφει τα θεμέλια της ύπαρξης. Σκοτώνει την ψυχή. Και έτσι θα πρέπει να αντιμετωπίζεται. Ως δολοφόνος. Ως δολοφόνος εκ προμελέτης. Ούτε καν εξ αμελείας. Η ποινή, λοιπόν, θα πρέπει να είναι ανάλογη.